De PR1 Verada do Arieiro naar Pico Ruivo is de meest beroemde hike op Madeira en meteen één van de mooiste hikes die ik al ooit gemaakt heb. Of je kan genieten van de uitzichten op de hoogste pieken van het eiland hangt helemaal af van het weer.
Starten doe je op 1818 meter hoogte bij de Pico do Arieiro waar je kan genieten van een zonsopkomst hoog boven de wolken, of door de mist wat bij mij het geval was. Dat maakt de ervaring alleen mystieker. Van hieruit hike je naar de Pico Ruivo, de hoogste berg van Madeira!
In het kort
De PR1 is een heen-en terugwandeling. Je wandelt dus over hetzelfde pad terug. Je kan ook vervoer regelen voor enkel de heenwandeling waar je dan vanaf Pico Ruivo een paar kilimeter wandelt tot Achada do Teixeira. Hier start ook de PR1.2 Vereda do Pico Ruivo die je in 2,8km naar de top van de Pico Ruivo brengt. Maar dan mis je wel de prachtige landschappen onderweg tussen Arieiro en Pico Ruivo. De wandeling is zeer zwaar maar oh zo mooi. Voor je de Pico Ruivo beklimt, kan je iets drinken in de Casa de Abrigo waar je ook toiletten vindt, mits wat geduld en aanschuiven. Ga je toch onderweg naar het toilet, neem dan zeker een plastiek zakje mee om je gebruikte toiletpapier in weg te steken en terug mee te nemen naar een vuilnisbak. Ik was echt ontzet hoeveel afval en wc-papier ik onderweg ben tegengekomen. Please, leave no trace!
Afstand
15km (vanaf de parking)
9 km enkel (tot Achada do Teixeira)
Tijd
6-8u of 3-4u, dit hangt van je conditie en wandeltempo af. Ik deed er 8u over, 4u bewegen en 4u rusten tussendoor. Vooral de vele trappen maken het heel lastig als je conditie niet zeer goed is.
Hoogteverschil
1920m of de helft enkel
Moeilijkheidsgraad
Zwaar, tenzij je een uitstekende wandelconditie hebt. Heb je last van knieën bij het wandelen voorzie dan zeker ondersteuning. Mijn knie had het heel lastig bij het vele trappen lopen naar beneden.
Kidsproof?
grotere kinderen (vanaf 9-10jaar) met een goede conditie en geen hoogtevrees. Alles is goed beveiligd, maar de wandelpaden zijn vaak heel smal met steile afgronden ernaast.
Eten & drinken
Casa de Abrigo, vlak voor de beklimming van de Pico Ruivo met kleine versnapperingen en drinken. Toilet aanwezig.
Cafeteria Pico Arieiro: aan de start van de wandeling. Kleine souveniershop, toiletten en hier kan je uitgebreider eten.
Tips
Neem een goede zaklamp of hoofdlamp mee voor de vele tunnels die je doorkruist van de éné vallei naar de andere. Een zaklamp op je telefoon voldoet wel maar geeft je niet zoveel licht. Neem voldoende water mee, zeker op een zonnige dag kan het behoorlijk inspannend zijn.
Langs de PR1
Het is vrijwel onmogelijk om fout te lopen op deze route. Hier en daar kan je kort afwijken voor een uitzichtpunt zoals de Miradouro do Ninho da Manta. Kom je voor het opgaan van de zon, voorzie dan wat extra tijd om alvast tot dit uitzichtpunt te wandelen. Aan het startpunt heb je de Miradouro do Juncal, waar het heel druk is. Zelf heb ik me tussen beide uitzichtpunten op een grote steen neergezet om de zonsopgang te bewonderen, rustig, weg van de massa en vast niet minder mooi dan op beide uitzichtpunten.
Het eerste deel van de wandeling is meteen het meest spectaculaire en zwaarste op de terugweg. Je wandelt over een pad met enorm veel trappen langsheen bergflanken en met serieuze afgronden aan de andere zijde. Alles is goed beveiligd, maar blijf altijd aandachtig. Langsheen de wandeling kom je telkens weer in een andere wereld met andere combinaties van bloemen en struiken. Afhankelijk van de oriëntatie van de bergflank, hoeveel regen of zon bij deze vegetaties kan komen, krijg je een totaal ander schouwspel. Als landschapsarchitect vormt dit een ongelooflijke inspiratiebron om planten in hun natuurlijke habitat te observeren, hoe ze met elkaar combineren tot een samenhangend schouwspel.
Het eerste deel daal je voornamelijk af tot de eerste tunnel (remember: dat afdalen moet je later ook weer naar boven). Op de route vindt je verschillende van deze tunnels waarna je weer in een andere wereld terecht komt. Ongeveer in het midden van de wandeling richting Pico Ruivo heb je een mooi lunchplek op een uitstekend punt in de vallei. Het is één van de weinige plek waar je wat extra ruimte vindt om te zitten. Na deze stop, klim je verder omhoog naar een volgende vallei. De vallei van de dode bomen. Ik weet niet of deze echt zo noemt maar dit laatste deel van de wandeling tot aan de Casa de Abrigo wordt gekenmerkt door zilverkleurige dode bomen in een weelderige begroeiing met veel brem en Echium candicans, de trots van Madeira en inheems op het eiland. Het geeft samen met de mist een mystiek decor voor de laatste klim richting café. Altijd als je denkt er bijna te zijn, komt er toch nog een nieuwe helling, een nieuwe trappenpartij. Volhouden is de boodschap. Bijtanken kan je doen aan de Casa de Abrigo voordat je wederom verder klimt naar de top van de Pico Ruivo. Deze klim voelt minder zwaar als al de vorige maar het is toch weer wat meters verder omhoog. Op de top vindt je een aantal uitzichtpunten waar in mijn geval toch vooral de mist overheerste. Het geeft mooie foto’s maar heel veel heb ik er niet gezien. Misschien heb jij meer geluk op jouw hike naar de Pico Ruivo.
De weg terug gaat over hetzelfde pad. Ben je niet meer in staat terug te wandelen, dan kan je naar Achada do Teixeira wandelen vanaf de Casa de Abrigo en daar een taxi nemen. Naar wat ik begrepen heb, staan daar altijd wel taxi’s te wachten op uitgeputte wandelaars. Prober je taxi te delen. De taxichauffeurs maken handig misbruik van wanhopige toeristen door veel te hoge prijzen aan te rekenen.
Op de weg terug had ik weer totaal andere zichten, op bepaalde plekken was de mist weggetrokken terwijl op andere er weer meer mist was als de zon op de heenweg. Dat leverde alvast verschillende sferen op op de vele foto’s die ik nam. Omdat je benen al moe zijn, voelt de terugweg nog pittiger aan. De laatste klim omhoog is echt om dood te gaan maar tegelijk een goede workout. Ik heb alvast genoeg gesport op Madeira voor de komende maanden. Wandel op je eigen tempo, langzaam en stop voldoende om je hartslag weer te laten dalen. If I made it, you will also! En daarna beentjes strekken en caloriën tanken aan het startpunt bij de Cafeteria Pico Arieiro voor je afdaling naar de parking.
Extra tips
PR1 als eerste hike?
De PR1 is de meest zware hike van Madeira. Ik deed hem wel al op dag 2 omdat het zo beter uitkwam, maar dat heb ik me wel beklaagd. Na de ook al pittige PR8 had vooral mijn knie last van de vele trappen. Gelukkig was dit na een paar dagen beter omdat de andere hikes veel minder zwaar waren. Kan je kiezen, doe dan eerst een paar ander hikes voor je de PR1 wandelt.
Geschikte schoenen
Ik blijf me steeds verbazen dat mensen op Allstars of dunne sloefkes dit soort hikes maken. Niet alleen op de PR1 maar ook op de andere hikes heb ik mensen gezien met schoenen die niet geschikt zijn voor dit soort wandelingen. De paden kunnen glad zijn, en dat geldt voor alle wandelpaden op Madeira. Goede wandelschoenen zijn dus niet overbodig. Zelf heb ik een waterdicht paar (handig bij de Levada wandelingen) en een luchtiger paar. Voor de PR1 zijn waterdichte wandelschoenen niet nodig tenzij ze veel regen voorspellen.
Voorzie je kleding voor elk seizoen
Start je al vroeg met de zonsopgang dan kan het nog bitter koud zijn op de top van de Pico do Arieiro zelfs in mei. Ik had spijt dat ik mijn handschoenen niet bij had. Mijn fleece en donsen jasje kwamen heel goed van pas in het begin van deze wandeling. Het weer kan hier zo omslaan dus voorzie voor elk weer geschikte kledij. Zelfs al ga je een tunnel door, kan het aan de andere kant weer heel ander weer zijn. Gaat de zon schijnen, dan gooi je gewoon wat lagen uit. Zorg dat je rugzak groot genoeg is om al die kleren ook weer terug mee te nemen.
Vergeet zeker je zonnecréme niet, want de zon kan hard branden en neem voldoende water mee. Zelf had ik een drinkbus mee van 1,5l en 1 van 750ml die beiden leeg waren. En het was nog geen heel warme dag. Bij Casa de Abrigo, vlak voor de Pico Ruivo kan je je drinkbus bijvullen.
3 reacties
farxa6
vwa9p2
mk9dw7